12 January 2026
Reizen door Irak leerde ons een krachtige les in nederigheid. Voordat we aankwamen, werd ons beeld van het land bijna volledig gevormd door media, verhalen van anderen en diepgewortelde angsten. We verwachtten beperkingen, gevaar en constante spanning. We hadden het niet méér mis kunnen hebben.
In Irak zijn verbrijzelde onze aannames vrijwel meteen. Wat we aantroffen was een uitgestrekt, stoffig en levendig land waar het leven zich op straat afspeelt; waar mensen elkaar kennen, elkaar helpen en enorme trots voelen in hun gastvrijheid. Irak is chaotisch en toch vloeiend, intens en tegelijkertijd opvallend ontspannen. Steden bruisen van energie, familieparken lopen elke avond vol, kinderen spelen voetbal waar maar ruimte is, en de oproep tot gebed verweeft zich zachtjes door het dagelijks leven — zelfs in de woestijn.
Traveling through Iraq taught us a powerful lesson in humility.
Before we arrived, our image of the country was shaped almost entirely by media, second-hand stories, and deeply ingrained fears. We assumed restrictions, danger, and constant tension. We could not have been more wrong.
Being in Iraq shattered our assumptions almost immediately. What we found was a vast, dusty, vibrant country where life happens on the streets, where people know one another, help one another, and take immense pride in their hospitality. Iraq is chaotic yet fluid, intense yet remarkably relaxed. Cities buzz with energy, family parks fill up every evening, children play football wherever there’s space, and the call to prayer weaves gently through daily life—even in the desert.
Reizen hier betekent eindeloze uitnodigingen voor thee, lunch en spontane rondleidingen. Het betekent dat vreemden water en dadels in je handen duwen, erop staan om voor je te betalen en je ontvangen als koninklijke gasten. Campers zijn zeldzaam, wat checkpoints traag maakt en overnachtingsplekken soms uitdagend — maar het betekent ook nieuwsgierigheid, enthousiasme en voortdurende glimlachen. Mensen maken foto’s van je, juichen je toe en zien je aanwezigheid als iets oprecht vreugdevols.
Irak zit vol contrasten: eeuwenoude historische plekken en ambitieuze wederopbouwprojecten, schone moderne stadscentra en ruwere buitenwijken, dorre vlaktes en verrassend groene moerassen. Het verkeer oogt chaotisch maar werkt op de een of andere manier toch. Het eten is onweerstaanbaar. Tijd wordt meer gewaardeerd dan werk, relaties meer dan schema’s en vrijgevigheid meer dan geld.
Traveling here means endless invitations for tea, lunch, and guided tours. It means strangers pushing water and dates into your hands, insisting on paying for you, and welcoming you like royalty. Campers are rare, which makes checkpoints slow and sleeping spots challenging—but it also means curiosity, excitement, and constant smiles. People photograph you, cheer for you, and treat your presence as something genuinely joyful.
Iraq is full of contrasts: ancient historical sites and ambitious reconstruction projects, clean modern city centers and rougher outskirts, barren plains and shockingly green marshes. Traffic looks chaotic but somehow works. The food is irresistible. Time is valued more than work, relationships more than schedules, and generosity more than money.
Bovenal hebben we ons geen moment onveilig gevoeld. Integendeel, we voelden ons gedragen — consequent, oprecht en zonder uitzondering.
Dit alles beschrijft nog niet volledig hoe het voelt om er te zijn. Irak verraste ons niet alleen; het raakte ons diep. Of beter gezegd: de mensen van Irak deden dat. Hun openheid, vriendelijkheid, trots en menselijkheid hebben een blijvende indruk achtergelaten die we voor altijd met ons meedragen. De wereld zou veel kunnen leren van de manier waarop Irakezen leven, zich met elkaar verbinden en voor elkaar zorgen.
Most of all, we never once felt unsafe. Instead, we felt cared for—consistently, sincerely, and without exception.
All of this still doesn’t fully describe what it feels like to be there. Iraq didn’t just surprise us; it moved us deeply. Or rather, the people of Iraq did. Their openness, kindness, pride, and humanity left a lasting impression we will carry with us forever. The world could learn a great deal from how Iraqis live, connect, and care for one another.
