8 January 2026
In het uiterste zuiden van Irak vind je een zeer unieke en bijzondere plek. Hier verandert woestijnzand in water en maken zwerfhonden plaats voor waterbuffels en talloze unieke vogelsoorten. De moerassen vormen een absoluut uniek ecosysteem. Water en lucht spiegelen elkaar, slechts onderbroken door riet dat verhalen fluistert die ouder zijn dan de geschiedenis zelf. Hier rijzen huizen zachtjes op uit het moerasland, traditioneel gemaakt van riet en ogend als ware kunstwerken. Het leven beweegt mee op het ritme van het water: boten glijden geruisloos voorbij, buffels waden door het ondiepe water naast de huizen en zonsondergangen kleuren de moerassen in prachtig goud en vurige tinten.
In the far south of Iraq, you will find a very unique and special place. This is where desert sand changes to water and stray dogs make place for water Buffalo and tons of unique bird species. The marshes are an absolute unique eco system. Water and sky mirror each other, broken only by reeds that whisper stories older than history itself. Here, houses rise gently from the wetlands, traditionally made of reed and looking like a piece of art. Life moves with the rhythm of water: boats glide silently, buffalo wade through the shallows next to the houses and sunsets paint the marshes in beautiful gold and fire.
Nog niet zo lang geleden was Irak dit juweel bijna verloren. Saddam Hoessein liet 90% van deze prachtige wetlands droogleggen omdat zijn tegenstanders zich er konden verschuilen. De gevolgen voor de mensen en dieren die hier leefden waren enorm. Vandaag is ongeveer 50% hersteld, maar de littekens zijn nog steeds zichtbaar. Toch keerde het leven terug, samen met het water.
De Mesopotamische Moerassen zijn niet zomaar een plek — ze zijn een bewijs van veerkracht, waar cultuur blijft voortbestaan door mee te stromen, te buigen en te volharden, net als het riet dat alles bijeenhoudt.
Not so long ago Iraq almost lost this gem. Saddam Hoessein drained 90% of this beautiful wetlands because his opponents could hide in them. The costs for the humans and animals living here where high. Today, about 50% is restored but the scars are still there. Still, life returned together with the water.
The Mesopotamian Marshes are not just a place — they are a testament to resilience, where culture survives by flowing, bending, and enduring, just like the reeds that hold it all together.
We parkeerden bij het huis van een lieve familie die reizigers ontvangt en ons verwelkomden alsof we oude vrienden waren. Op onze beurt ontvingen wij een klein dorp aan kinderen — iets wat onze eigen kinderen geweldig vonden. Er sloten zich steeds meer kinderen aan: ze speelden buiten, klommen in en uit de camper en leken zich zo snel te vermenigvuldigen dat we eerlijk gezegd de tel kwijtraakten. Met de zonneschijn, de adembenemende natuur, het versgebakken brood en het gelach van de kinderen hebben we hier ontzettend genoten van ons verblijf.
We parked at the home of a lovely family that hosts travelers and welcomed us as old friends. In turn we ended up hosting a small village of children which our own children absolutely loved.
There were always more children joining in — playing outside, climbing in and out of the camper, and multiplying so fast we honestly lost count.
Between the sunshine, stunning nature, freshly baked bread and children laughing, we absolutely loved staying here.
