31 January 2025
Dit was de eerste plek waar we écht vertraagden. Het voelde alsof er geen andere optie was. Voor we het wisten, bewogen we mee in het ritme van de woestijn. Ochtenden waren om dingen te doen. De middag hoorde bij de wind, de zon en het vertragen. En dan kwam de spits. We hielden van de levendigheid in de omgeving op dat moment — mensen van alle leeftijden en niveaus die overal op Arabische hengsten reden, roepend: “Yallah! Yallah!” en lachend. Auto’s die naast en tussen de paarden door reden. Iedereen in beweging, maar niemand echt gehaast. En dan, voor je het wist, werd de woestijn weer stil… tenzij de avond zich vulde met eten, gesprekken en wat wij ‘gezelligheid’ noemen.
This place was the first place where we truly slowed down. It felt like there really was no other option. Before we knew it, we shifted into the desert’s rhythm. Mornings are for doing things, Midday belongs to wind, sun and slowing down. Then comes rush hour! We loved the liveliness of the area around this time! People of all ages and skill riding Arabic stallions everywhere, shouting “Yallah! Yallah!” laughing, cars passing next and between the horses – everyone moving, no one really in a hurry. And then, before you know it, the desert is silent again… unless the evening fills up with food and conversation, and what we, in Dutch, would call ‘gezelligheid’.
We leerden over de cultuur van Saudi-Arabië en over het paarden-erfgoed waarmee vrouwen opnieuw verbinding maken. Als je deze vrouwen ziet rijden, oogt het tegelijk elegant en krachtig. De manier waarop ze hun vurige paarden en bogen hanteren met zachte hand, controle en precisie is indrukwekkend. Of het nu vrouwen of mannen waren, het bleef fascineren om naar te kijken. Erfgoed en moderne cultuur die samenkomen. Elegantie en kracht naast elkaar. De energie van de paarden beheersen — en de kracht voelen wanneer ze los mogen gaan. Het was prachtig om te zien.
We reden op vurige Arabische hengsten door de woestijn — en ze gaan snel. Episch, stoffig en soms een beetje spannend. We probeerden horseback archery en kunnen bevestigen: het is precies zo moeilijk als het eruitziet. Zoveel dingen die je tegelijk moet doen! Dit is echte rijkunst. En dan nog de vaardigheid om pijlen te schieten met precisie… Laten we zeggen dat we altijd kunnen doen alsof we expres misten.
We learned about the culture of Saudi Arabia and about horse heritage women are reconnecting with. If you see these women ride, it looks both elegant and fierce. The way they handle their spirited horses and bows with soft hand, control and precision is amazing. Watching them (or the men) ride just kept impressing us, it was impossible to get bored. Heritage and modern culture, elegance and strength, controlling the energy of the horses and the power when they are allowed to go. It was beautiful to see.
We rode fierce Arabian stallions through the desert, and they go FAST! It was epic, dusty and mildly scary at times. We tried horseback archery and can confirm it is exactly as hard as it looks. So many things you have to do at the same time! This is true horsemanship. And the skill needed to shoot the arrows! I guess we can always pretend like we totally meant to miss the target…
Tussen de ritten door hielpen we mee met klusjes op de stoeterij — een kleine poging om iets terug te doen voor de overweldigende gastvrijheid. Hier zijn leerde ons meer dan alleen rijden. Het gaf ons perspectief. Op hoe verschillend culturen kunnen zijn. Op hoe we onze eigen cultuur altijd met ons meedragen. Op wat we willen leren — en wat we mee naar huis willen nemen.
We dachten dat vertragen betekende dat je achterop raakt. Dat je iets mist. Dat je niet komt waar je (denkt dat je) moet zijn. Maar wat blijkt: vertragen is hoe je eindelijk ergens land. En het voelde als een cadeau.
In between rides we helped out with chores around the stud – a small attempt to give back for the overwhelming hospitality. Being here taught us more than just riding skills. It taught us perspective. About how different cultures can be, how we bring our culture with us wherever we travel and things we want to learn and bring with us. Still, we are more alike than different, if you just take your time to listen and connect.
We thought slowing down meant falling behind. Missing out. Not getting to where we (think we) need to go. Turns out, it’s how you finally arrive. And it felt like a gift.
